Welke keuzes maken zorgprofessionals die het zzp-schap beëindigen? Haidy James is voormalig zzp-verzorgende. Van 2001 tot en met november 2025 heeft ze met plezier als zzp’er gewerkt in 24 uurs-zorg en nachtdiensten bij cliënten thuis. Gedurende 25 jaar heeft ze deze belangrijke zorg verleend. Door de arbeidstijdenwet, een andere manier van financiering en de aanpak schijnzelfstandigheid staat deze vorm van zorg onder druk. Noodgedwongen is Haidy gestopt als zzp’er omdat er haast geen opdrachten meer binnenkwamen en het niet meer loont. Zij werkt nu weer in loondienst als flexwerker, maar de ervaringen daar maken veel indruk.
Interview door Paulien den Bode
‘In Suriname ben ik opgeleid als verzorgende niveau 3’
Haidy’s officiële loopbaan in de zorg begon in 1997 in Suriname, waar ze als verzorgende niveau 3 afstudeerde bij de Covab opleiding. In deze opleiding mocht zij kennis opdoen binnen en buiten het ziekenhuis. Ze liep ook mee in een mortuarium, Medisch Wetenschappen Instituut, Psychiatrisch inrichting en diverse poliklinieken. Haidy zegt: “De opleiding was breed opgezet en daardoor zeer leerzaam, interessant, maar ook ingrijpend!”
Zorg voor kwetsbare mensen kwam van jongs af aan op haar pad
Haidy had op jonge leeftijd in de gaten, dat mensen verzorgen een van haar talenten was. “Al op mijn 15e jaar kreeg ik de vraag of ik kon helpen bij de verzorging van de oma van kennissen. Dat heb ik gedaan. Deze zorg duurde 3 jaar tot haar overlijden. Toen ik dacht klaar te zijn met deze taak, kreeg ik opnieuw een verzoek om voor de vader te zorgen van een andere familie. Ik zat toen al op de opleiding tot Ziekenverzorgster niveau 3. Daardoor kon ik de vaardigheden die op de opleiding ontwikkelde direct gebruiken. Ook aan de zorg voor deze opa kwam een eind door zijn overlijden. Ik ben een gevoelsmens met heel veel liefde, geduld en begrip voor anderen.”
‘Zo kreeg ik in 2001 mijn eerste PGB cliënt ‘
“Op mijn 28e ben ik naar Nederland gekomen. Mijn eerste cliënt was een kennis van mijn tante. Hij was al geruime tijd op zoek naar een verzorgende, die hem 24/7 kon verzorgen. Alleen wonen kon hij niet meer, maar wilde niet naar een verpleeghuis. Ze zochten een zorgverlener, die zolang hij zorg nodig had, bij hem kon inwonen. Zo kreeg ik in 2001 mijn eerste PGB cliënt. Mentaal was hij gezond, maar fysiek niet. Hij had alles geregeld voor zijn verzorging, zoals een ziekenhuisbed, een po stoel en een douchestoel. De thuiszorg kwam ook aan huis, maar niet voor lang. Ik was voldoende opgeleid om hem alleen te verzorgen. Elf jaar heb ik hem verzorgd. In die tijd leerde ik ontzettend veel over de Nederlandse waarden en normen en het Nederlandse eten. Hij zei altijd ‘Blijf dit werk doen, want het past goed bij jou. Jij bent een bijzonder mens, waar men op kan rekenen en vertrouwen’. Ik was zijn vertrouwenspersoon.”
Een cliënt zei: ‘ik hoop dat jij er bent, als ik ga sterven’
“Na het overlijden van mijn eerste cliënt, heb ik me in 2011 bij PuurZorg ingeschreven voor zorg thuis. Tot 2025 deed ik nachtdiensten en 24- uurszorg. Er waren altijd volop opdrachten. Van 2011 tot 2025 heb ik gewerkt op een manier die bij me past en heb er goede herinneringen aan. Ik weet nog goed dat een cliënt zei: ‘Ik hoop dat je bij me bent als ik ga sterven’. Toen het haar tijd was, werd ik op mijn vrije dag opgeroepen om haar bij te staan. Die wens had ze kenbaar gemaakt aan de thuiszorgorganisatie. Het was een verrassing voor haar, dat ik zou komen. Haar wens ging in vervulling. Zij omhelsde mij, toen ik naast haar bed stond. Ze kon het haast niet geloven dat ik er was. Mevrouw besloot dat ze haar zoon met een gerust hart naar huis te sturen, zodat hij kon slapen. Ik ben die nacht blijven waken tot zij stierf. Een andere cliënt zei tegen me: ‘ik leef altijd op als ik jou zie’. Als mensen me vertellen dat ze gelukkig zijn met mijn aanwezigheid en zorg, dan ben ik ook blij.”
Zorgverzekeraars belemmeren 24-uurs zorg thuis
Tot 2025 was 24 uurs zorg thuis gangbaar voor mensen die het liefst thuis wilden sterven. Deze vorm van zorg is decennialang goed verlopen en werd in de praktijk uitgevoerd door zzp’ers in de zorg. In 2025 ontstonden de problemen in de 24 uurs zorg thuis. De handhaving op schijnzelfstandigheid belemmert de inzet van zzp’ers, terwijl de Arbeidstijdenwet het organiseren van 24 uurs zorg thuis via loondienst binnen één huishouden onmogelijk maakt. Daarnaast hebben zorgverzekeraars ook de financiering van palliatieve zorg thuis veranderd. Hierover lees je volgende week een artikel.
‘Zonder zzp opdrachten, ben ik in loondienst tot ik de zorg verlaat’
Ook voor Haidy waren er geen opdrachten meer in de zorg thuis. Sinds november 2025 werkt ze als flexwerker met een nul urencontract, omdat voor zieke en kwetsbare ouderen zorgen, is waar haar hart ligt. “Ik loop er nu tegenaan dat er geen ‘normale, professionele’ randvoorwaarden zijn, door de werkomstandigheden in instellingen en verpleeghuizen. Ik heb geen plezier meer in het werk. De werkdruk is hoog. Door bezuinigingen zijn allerlei taken naar de zorgverleners verschoven. Wij zijn tegenwoordig ook gastvrouw of gastheer in de keuken, receptioniste, administratieve medewerker en schoonmaakster van sanitair en kamers. Daardoor gaat de kwaliteit van zorg achteruit. Dat is heel schrijnend voor de bewoners, cliënten en zorgverleners. De bewoners krijgen niet de zorg die zij moeten krijgen, zoals het hoort. Dat is heel triest. De bewoners zijn een nummer. Voor de zorgverleners is het niet te doen, om op zo’n manier zorg te verlenen. Dit past dan ook niet meer bij mij. Met pijn in mijn hart zal ik mezelf in de toekomst omscholen naar ander werk. Onder deze omstandigheden kan ik niet blijven werken.”
Ik ga op zoek naar werk waar mijn zorgcapaciteiten nodig én gewenst zijn
“De druk in de zorg is te hoog. Er komen te veel ‘niet-zorgtaken’ op ons af. Ik kan me niet meer focussen op het werk, waar ik voor opgeleid ben. Mensen om mij heen zien mijn frustratie en irritatie over het werk in de zorg. Ze stimuleren me om ander werk te zoeken. Daarom zoek ik passend werk, waar mijn zorgachtergrond bij aansluit. Als het nodig is, laat ik me omscholen, want voor veel werk heb je een diploma nodig. Onder andere vind ik uitvaartverzorging, ook goed bij me passen. Ik ga op zoek naar werk waar mijn capaciteiten nodig én gewenst zijn. Mijn motto is: Je bent nooit te oud om wat anders bij te leren.”
Meer lezen?
- Meer praktijk ervaringen van zorgprofessionals lees je in ons onderzoek;
- Vooral de beroepsgroep Verzorgenden-IG heeft het zwaar, zo blijkt.
