De Belastingdienst beoordeelt voorgelegde casussen over zzp-inhuur in de zorg als een dienstbetrekking. Dat wordt niet alleen veroorzaakt doordat de Belastingdienst aanstuurt op ‘inbedding = dienstverband’, maar ook door de onkunde over arbeidsrecht. Brancheorganisaties, zorgorganisaties en diverse ‘specialisten’ blijken de nuances van het arbeidsrecht niet te kennen. Inmiddels is dit gebrek aan kennis een probleem van zzp’ers en cliënten.
Onkunde over arbeidsrecht maakt zzp dossier complex
Als we kijken naar hoe de Belastingdienst zzp-casus na zzp-casus afwijst, dan wordt duidelijk dat de controlerende instantie specifiek op zoek is naar een bepaalde uitkomst. In het geval van de zorg negeert de Belastingdienst specifieke wetgeving voor zorgprofessionals, om vervolgens zzp inzet te kunnen ontmoedigen. Het is straks aan de rechter om álle feiten en omstandigheden mee te nemen. Maar het probleem voor zzp’ers komt van meerdere kanten dan alleen de Belastingdienst.
Het blijkt dat organisaties die werken voor en met zzp’ers in de zorg, onvoldoende kennis hebben over het arbeidsrecht. Het arbeidsrecht blijkt een expertise op zich en er blijken simpelweg weinig professionals die de nuances van het vak écht kennen. Daar bovenop komt het menselijke fenomeen zelfoverschatting. Een aantal organisaties denkt het zelf wel af te kunnen met een eigen jurist, maar dat blijkt niet te lukken. Daarnaast zijn er ook duurbetaalde ‘specialisten’ actief, die oplossingen aanreiken die simpelweg niet kloppend zijn.
De zzp’er en cliënt heeft vervolgens het nakijken.
Brancheorganisaties begrijpen de spelregels onvoldoende
Juist als je als brancheorganisatie namens een grote groep zzp’ers casuïstieken instuurt, heb je een grote verantwoordelijkheid om dit op de juiste wijze te doen. Dit blijkt in de praktijk een probleem en te worden veroorzaakt door een gebrek aan juridische kennis. Arbeidsrechtadvocaat Joost van Ladesteijn legt uit op welke wijze de kwaliteit van de ingediende zzp casussen tekort schiet. Dit heeft tot gevolg dat de Belastingdienst (te)veel ruimte krijgt bij het afwijzen van de casuïstieken.
Zorgorganisaties schieten zichzelf in de voet
In de praktijk sturen zorgorganisaties soms Excel-bestanden of summiere omschrijvingen direct door naar de Belastingdienst. Daarmee leggen ze alle kaarten op tafel, zonder dat de casuïstiek goed wordt verdedigd. Het logische gevolg is een negatief oordeel vanuit de Belastingdienst. Dat negatieve oordeel wordt vervolgens door de zorgorganisaties gebruikt om het eigen zzp-beleid af te bouwen en aan te geven dat zzp ‘dus’ niet kan. In sommige gevallen lijkt het zelfs strategie te zijn. Het traject met de Belastingdienst wordt gebruikt om een gewenste zzp stop te legitimeren. Deze niet al te verstandige aanpak kan vrij dure gevolgen hebben. De echte financiële klap komt namelijk van de zzp’er zelf en niet de Belastingdienst.
Niet iedere jurist is een arbeidsrechtspecialist
Bij de beoordeling van zzp-inzet komen vaak dure adviesbureaus en juristen kijken. Deze specialisten werken vaak op basis van ‘uurtje factuurtje’. Hoe meer vragen er leven, hoe meer declarabel werk er voor handen is. Veel grijstinten en onduidelijkheid over de arbeidsrelatie, levert meer vragen op vanuit zorgorganisaties. Het is dan ook belangrijk dat een organisatie een specialist treft die alle nuances van het arbeidsrecht kent.
Wie is wie in adviesland?
De handhaving schijnzelfstandigheid speelt rondom de arbeidsrelatie; het domein van het arbeidsrecht. Niet van het fiscaal recht.
- Een fiscaal jurist of advocaat is specialist in belastingen, niet in arbeidsrecht.
- Een arbeidsrechtjurist of advocaat is een specialist in arbeidsrecht.
Omdat de vakgebieden ‘fiscaliteit’ en ‘arbeidsrecht’ elkaar raken, zien we fiscaal juristen uitstapjes maken naar het terrein van arbeidsrecht. Zij adviseren zorgorganisaties over de beoordeling van de arbeidsrelatie. Maar juist die arbeidsrelatie blijkt complex en veelzijdig te zijn. Niet iedere jurist blijkt een specialist op het arbeidsrecht. We komen voorbeelden tegen van zorgorganisaties die duurbetaald, maar onjuist of onvolledig zijn voorgelicht.
Onvoldoende kennis arbeidsrecht is nu probleem voor zzp en cliënt
Wanneer zzp casussen onvolledig worden ingestuurd, wordt het de Belastingdienst eenvoudig gemaakt om te komen tot een oordeel ‘dienstverband’. Op het moment dat zorgorganisaties onnodig in angst en onzekerheid worden gebracht door onvolledige of eenzijdige informatie, heeft dat directe gevolgen voor de praktijk.
Het probleem voor zzp’ers en cliënten is duidelijk. Zzp inzet wordt onnodig belemmerd en cliënten verliezen toegang tot ervaren zorgverleners. Terwijl deze wél beschikbaar zijn. Een tekort aan kennis over het arbeidsrecht is daarmee een bedreiging voor de continuïteit en kwaliteit van zorg geworden.
